G40 SGCC gegalvaniseerde stalen spiraalstrips van roestvrij staal

Verzinken van industriële methoden
(1) Nat thermisch verzinken: het oplosmiddel op het oppervlak van de stalen plaat komt de zinkvloeistof binnen die bedekt is met het gesmolten oplosmiddel op het oppervlak zonder te drogen (dat wil zeggen dat het oppervlak nog nat is) voor thermisch verzinken. De nadelen van deze methode zijn:
A. Verzinken kan alleen in loodvrije toestand. De legeringslaag van de coating is erg dik en heeft een slechte hechting.
B. De gegenereerde zinkslak hoopt zich op op het grensvlak tussen de zinkvloeistof en de loodvloeistof en kan niet op de bodem van de pot worden afgezet (omdat het soortelijk gewicht van de zinkslak groter is dan dat van de zinkvloeistof maar lager dan dat van de loodvloeistof). vloeistof). Op deze manier dringt de staalplaat door de zinklaag heen en vervuilt het oppervlak. Daarom is deze methode feitelijk geëlimineerd.
(2) Enkele staalplaat: bij deze methode worden doorgaans warmgewalste gestapelde platen als grondstof gebruikt. Eerst wordt de gegloeide staalplaat naar de beitswerkplaats gestuurd en wordt zwavelzuur of zoutzuur gebruikt om de oxy-thermisch verzinkte ijzeraanslag op het oppervlak van de staalplaat te verwijderen. Na het beitsen gaat de staalplaat onmiddellijk de watertank in om te weken en te wachten op het verzinken, waardoor kan worden voorkomen dat de staalplaat opnieuw oxideert. Daarna wordt het beitsen, met water gereinigd, uitgeperst, gedroogd, thermisch verzinkt in een zinken pot (de temperatuur wordt op 445-465 graden gehouden) en vervolgens geolied en gechromateerd. De kwaliteit van thermisch verzinkte platen die met deze methode worden geproduceerd, is aanzienlijk verbeterd in vergelijking met nat verzinken, en is alleen van bepaalde waarde voor productie op kleine schaal.
(3) Huilin Fare: Deze productielijn voor continu verzinken omvat alkalische ontvetting, beitsen met zoutzuur, wassen met water en coating met oplosmiddelen.